Reisverslag

janenben, 8 juni 2010
Oeganda , Jinja 26°

De allerlaatste keer

Iganga babyhome

Maandag ochtend 24 mei, werden we abrupt gewekt door hard gebons op het raam en de deur, we schrokken wakker! Het was de eerste schooldag van de boys dus wij dachten eindelijk weer een keertje lekker uit te kunnen slapen. Het was Paul, hij kwam ons wekken omdat we naar Iganga Babyhome gingen. Met Willem, Ine en twee visitors uit Kenia reden we naar Iganga, een stadje dertig km van Jinja. In het babyhome wonen 35 kinderen van nul tot zes jaar oud. We werden hartelijk ontvangen door de zusters, aan de muur zagen we al verschillende foto’s van kleine Waiswa George, Ruben, Vincent, Dickson en Tito. Veel van de onze jongens hebben voordat ze naar Mugaga kwamen daar gewoond. De zuster liet ons het babyhome zien, meteen klampten een paar kleine kinderen zich aan ons vast en lieten ons niet meer los. Het terrein zag er super mooi en schoon uit! Van de vloer van de koeienstal zou je zo kunnen eten. Ook de slaapzalen waren heel schoon en het rook er zelfs fris. Dat is een heel verschil met de koeienstal hier, haha. Na de rondleiding kregen we nog een heerlijke lunch, lekkere watermeloen, ananas en banaantjes.
Het babyhome in Iganga wordt gerund door zusters. We zagen meteen dat de kinderen daar ook veel meer liefde krijgen dan op Mugaga. Die zusters hebben van nature al een beetje dat moedergevoel. Op Mugaga worden de jongens eigenlijk een beetje aan hun lot overgelaten, de broeders geven geen liefde aan de kinderen, ze zouden ook nooit een van de jongens bijvoorbeeld een knuffel geven. Paul en Willem hebben al een paar keer aan de zusters duidelijk gemaakt dat het veel beter zou zijn als er op Mugaga ook zusters komen, maar tot nu toe is dat (helaas) nog niet het geval.

Surpriiiiiise

’s Middags hebben we in het internetcafé onze vorige blog geplaatst. ’s Avonds hadden we een feestje waar we op tijd moesten zijn. Omdat wij een beetje achterliepen op schema, ging Jan dus alvast koken thuis terwijl Benthe nog even bleef skypen met London. Weer een spannend moment, we werden weer een uur van elkaar gescheiden. Na het eten, snel omkleden en op naar Franka! Michael, onze ‘Ugandese vriend’, werd 24 dus Frank en Sjors hadden een surpriseparty voor hem georganiseerd bij hen op het dak. Hij vond het heel leuk en het was weer een geslaagd feest!

Finally! We got the MTN-Worldcup shirts! We zagen overal mensen lopen met deze mooie gele shirts dus wij wilde ook echt een shirt as a memorial! Dus we hadden even ons netwerkje ingeschakeld, via via hadden we bij het zwembad iemand leren kennen die bij MTN werkt dus, Voila! Dat was zo geregeld.

Somosa, Chapatti, Mandazi!

Woensdag waren we lekker vroeg uit de veren, 6 uur in de ochtend zaten we al tussen de boys te bidden. Toen de jongens naar school gingen zijn wij ook pad gegaan. We hadden platen gemaakt, (ABC, Numbers, Shapes etc.) en zijn die naar de nurseries in Kimasa en Soweto gaan brengen. ’s Middags heeft de matron ons een lesje Afrikaans koken gegeven. We hebben de hele middag met z’n vieren in ons hete keukentje gestaan, maar het resultaat mocht er wezen! We konden zo ook de builders trakteren op een lekkere home-made somosa en als we straks terug zijn kunnen ook jullie genieten van alle heerlijke Afrikaanse snacks. ’s Avonds was het natuurlijk weer tijd voor Sombreros! Onze laatste woensdag…

Apenzwembad

Donderdag ochtend moesten we echt even bijkomen en zijn we lekker naar het zwembad gegaan! Later kwamen ook Michael, Eddie, Paul en Sjors en kregen we gezelschap van de blueball monkeys. Ze zien er heel schattig uit, maar als je heel dapper dichterbij komt met je camera in de aanslag, zijn ze een stuk minder schattig en vallen ze je bijna aan. We waren van plan om een beetje optijd naar huis te gaan, maar uiteindelijk zijn we de hele dag gebleven. Een beetje lullig, want thuis waren de builders aan het klimrek aan het werken en we zouden ze eigenlijk gaan assisteren.

Friday

Gelukkig hadden we vrijdag een vrije dag, dus hebben we lekker kunnen klussen! ‘s Middags zijn we nog even naar de school van de jongens geweest. Heel leuk om ze allemaal in de klas te zien. Ook grappig dat sommige het super leuk vonden dat we langs komen en helemaal trots waren, haha, terwijl anderen echt om zich heen keken alsof ze wilden zeggen “ja ik ken ze ook niet hoor…”.
Nadat we onze Duitse hoofd-builder George een rondleiden over Mugaga hadden gegeven, kwam Michael langs. Hij had een cd gemaakt met aaaaaaaaaaaaalle Afrikaanse muziek! Elke keer met het uitgaan hebben we hem gesmeekt of hij als-je-blieft een cd voor ons wilden maken. Nu kwam hij hem dus brengen! Alle liedjes staan er op. Echt super super fijn, nu kunnen we straks thuis ook nog genieten van deze muziek en Afrikaanse feestjes bouwen.
Franka en Sjors waren een nachtje naar Maribra Forrest, dus ze konden niet mee uit op onze laatste vrijdagavond. Wij wilden natuurlijk wel nog voor de laatste keer ons gezicht bij Casino laten zien, dus na wat overwegen besloten we toch maar te gaan! Als we het niet té laat zouden maken, konden we best nog op de boda boda naar huis. Het was in het begin wel een beetje raar, omdat we nu maar met z’n tweetjes waren, maar gelukkig waren onze Uganda vrienden wel van de partij en ook half London stond op de dansvloer. De een was nog zatter dan de ander, waren duidelijk niet geïntegreerd. In het begin vonden we het echt hi-la-risch, maar toen we beseften dat we over een week ook gewoon weer zo tussen alle mzungu’s zouden staan, hebben we snel nog een Nile Special besteld en zijn we lekker gaan dansen met onze Ugandese vrienden!

Gewoon k*t
Zaterdag hebben we overdag de laatste dingentjes aan het klimrek gedaan. So now its FINISHED! George, Bakali en Robert hebben echt een super mooi klimrek gebouwd! De jongens vinden het geweldig! ’s Avonds zijn we lekker gaan eten bij 2friends met Paul, Willem, Ine, Franka en Sjors, ons afscheidsdineetje. Wij hadden al met Franka afgesproken dat we alle drie voor de laatste keer een whole tilapia zouden nemen. Dagenlang verheugden we ons erop en toen het moment BIJNA daar was, bleken de vissen op te zijn. Toen zijn we allemaal maar aan de mixed grill en crocodile gegaan. Daarna was het tijd voor een feestje! Eerst de goodbye party van de twee Nederlandse jongens. Zij vertrekken dinsdag naar Zuid Afrika, voor de WORLD CUP! Hun Chinese huisgenoot opende het feestje met een hilarische karaoke act, hij zong het speciaal voor hun omdat ze weggingen. Wij hebben nog geprobeerd om Sjors zo ver te krijgen dat hij een liedje voor ons zou zingen, maar helaas… Daarna vertrokken we allemaal naar Sombrero, onze laatste avond! En wie zagen we daar….? ELINE HAANS, hier in Jinja! Ze was een dagje gaan raften. Het was een drukke avond, lots of people. En wie zagen we toen óók nog, Jack Sparrow! All the way from Kampala. Hij was in Jinja om ons te meeten, super schattig. Onze laatste AFRICAN NIGHT OUT… Omdat we echt geen afscheid nemen en vooral NIET naar huis wilden, zijn we echt tot het einde gebleven. Toen wilden ze toch echt gaan schoonmaken en werden we verzocht Sombrero te verlaten. Daar gingen we dan, byebye Sombrero, snik snik.

Goodbye ‘party’

Na een korte nacht slapen werden we zondagochtend wakker met opgezwollen traanoogjes, haha en vertrokken we weer naar mugaga. Eerst nog een laatste Rolex halen bij onze vaste Rolex jongen! We hebben nog maar een keer gevraagd of hij op de foto wilden en omdat we heel zielig keken en zeiden dat we naar huis gingen, ging hij uiteindelijk toch akkoord. Thuis aangekomen hebben we even op het splinternieuwe klimrek gechilled en daarna kwamen ook Franka en Sjors eraan, om onze laatste dag bij Mugaga mee te ‘vieren’. Ze hadden zelfs nog cadeautjes voor ons en een hele lieve brief! Toen het al eind van de middag was hadden we nog steeds niks ingepakt en opgeruimd haha, dat zou allemaal vanzelf nog wel gebeuren. Jan had af en toe een beetje een paniek-aanvalletje als ze de rotzooi zag, maar Ben bleef er heilig in geloven dat het allemaal wel goed zou komen, het moest tóch gebeuren…
Aan het eind van de middag kwam Eddie nog langs en was ook Michael onderweg. Toen begon de tijd toch echt de dringen… Onze afscheidsavond op Mugaga was begonnen. Eerst hadden we het ‘laatste avondmaal’ met de broeders. Franka, Sjors, Eddie en Michael aten mee en Willem en Paul waren natuurlijk ook uitgenodigd.
Na het eten was het tijd voor DISCO! Van tevoren kregen we eerst nog een paar speeches, vooral die van de broeder sloeg alles. Het was een afscheidsspeech, maar hij was alleen bezig met zichzelf te verdedigen. Tijdens de evaluatie met Willem hebben wij een paar dingen verteld die wij raar of slecht vinden. Natuurlijk heeft hij het recht om dat aan ons uit te leggen of er iets over te zeggen, maar dat hij ervoor koos om dat tijdens onze afscheidsspeech met alle jongens, Franka, Sjors, Eddie, Michael, Paul en Willem erbij, was een beetje raar.
Maargoed, daarna konden we gelukkig lekker gaan dansen! We hebben nog even kunnen genieten van alle danskunsten van de jongens. Na een tijdje hoorden de buren van de technische school dat er een feestje was, dus kwamen er een paar studenten van daar ook meedoen met onze disco. Toen was het nog wel grappig en de jongens vonden dat natuurlijk ook hartstikke interessant, van die ‘ouderen’ op hun feestje. Later kwamen er alleen wel heeeel erg veel hahaha en was het meer het feestje van de technische school dan van Mugaga. Maar de jongens gingen helemaal uit hun dak. Ze hadden tijdens het kijken van muziekclips goed opgelet en onthouden hoe je moet dansen met een meisje, dus dat hebben ze even mooi in de praktijk gebracht.

De grote schoonmaak

Rond 11 uur was het toch echt tijd voor de jongens om naar bed te gaan en wij vonden het toen ook wel tijd om iets aan ons nog steeds onveranderde huisje te doen, haha. Rond 12 uur vertrokken Franka, Sjors, Michael en Eddie. Was meteen de laatste keer dat we Michael en Eddie zagen, best wel raar. We stonden ze ook een beetje na te kijken van, shit, dat was het dan. Maargoed, er stond heeeeel veel rommel op ons te wachten, dus we hadden niet veel tijd om te treuren, we moesten nu écht beginnen met inpakken! Niet zo slim om het zo lang uit te stellen, want we waren ondertussen doodmoe haha. We hadden al een paar nachten maar een paar uurtjes geslapen, dus met kleine oogjes begonnen we onze spullen in de koffers te gooien. Het werd steeds leger, leger en later… Na een uurtje besloten we custard te maken, haha, waarom niet! We hadden nog wat custard poeder en melk, dus we hebben lekker ’s nachts warme custard gegeten. Maar tijd voor een lange pauze hadden we niet, doorwerken! Na een tijdje liep het al tegen drie uur en waren we gelukkig al wel klaar met opruimen, maar helaas waren wij niet heel erg netjes geweest de laatste week, dus er moest nog heel erg veel gepoetst worden! We hadden ook geen stromend water, waardoor er nog een berg afwas op ons stond te wachten. We besloten dat het tijd was om water te gaan halen en meteen onze haren te gaan wassen. In Uganda vonden we het namelijk niet zo’n probleem als we af en toe met een helmpje op ons hoofd rondliepen , maar nu we naar huis gingen wilden we niet helemaal als twee vieze frotjes aankomen. Gewapend met onze shampoo en crèmespoeling vertrokken we in onze pyama’s over de compound, haha. Het was ondertussen dus echt midden in de nacht toen we onder het kraantje van de watertank onze haren aan het wassen waren. Daarna nog onze laatste restjes eten opmaken, noodles! En toen konden we ein-de-lijk gaan slapen! Het was allemaal nog niet helemaal spik en span en op sommige plekken slingerden nog wat spullen, maar dat zouden we de volgende dag wel zien.

Sweet goodbyes

Om half 6 ging de wekker weer, ja hoor, het was zover, 31 mei, Jan en Ben gingen weer terug naar Nederland… Snel aankleden en naar buiten, want de jongens waren natuurlijk ook al wakker en we wilden hen natuurlijk nog wel zien. Omdat we nog veel te doen hadden in ons appartement, besloten we de meeting daar te houden, hahaha. Het zag helemaal paars van alle (al in paars uniform gestoken) kinderen. Allemaal waren ze op zoek naar spullen die ze mee mochten nemen, ‘I take?!’. Na al die vrijwilligers hadden ze natuurlijk allang door dat er elke keer wel wat achterblijft voor hen, haha, slimme jongens . Ondertussen moesten ze ook allemaal nog hun naam op onze shirts schrijven, als aandenken voor ons. Iets wat ook niet even soepel ging, omdat sommigen er nog wat moeite mee hebben om hun naam foutloos te schrijven, haha. We hadden popcorn gekocht om tijdens de disco uit te delen, maar omdat het er toen niet meer van gekomen was besloten we om het als snack mee naar school te geven. Dat was het dan, allemaal een zakje popcorn en ze vertrokken naar school. De laatste keer dat we ze zagen. Het was een beetje een ongemakkelijke situatie. Wij waren natuurlijk super verdrietig en de jongens wisten niet zo goed wat ze moesten doen. Sommige kwamen naar ons toe om bye bye te zeggen, terwijl anderen van een afstandje een beetje stonden te kijken en niet zo goed wisten of ze nou naar ons of naar school moesten gaan. Een paar laatste handjes en knuffels en daar gingen ze dan, goodbye…

Daarna besloten we om een stukje te gaan wandelen, de laatste keer naar boven lopen met uitzicht op Jinja. We hebben daar een beetje rondgelopen en tijdens het teruglopen kreeg Ben het goeie idee om via een hele steile heuvel te lopen. Ja hoor, tijd voor een laatste buikschuiver, haha! Aangekomen bij ons appartementje was het nu toch echt echt tijd, afscheid nemen van de broeders en de matrons. Het afscheid van de broeders was ook een beetje ongemakkelijk. De laatste weken liep het sowieso al niet zo goed tussen ons en de broeders. We leerden ze steeds beter kennen, waardoor we ook alle negatieve kanten ontdekten, dus we hadden nooit echt zin om gezellig met ze te kletsen bijvoorbeeld. Natuurlijk deden zij weer alsof alles koek en ei was en na een paar stevige knuffels en natuurlijk een ‘safe journey gebedje’ vertrokken we. Ook nog even langs de matrons, waar we meteen de restjes van de kookles achter hebben gelaten, ook zij blij dus! Ze liepen met ons mee om ons te helpen onze spullen naar Paul en Willem te brengen.

Daar stonden we dan, tijd om ons huisje, ons appartementje op slot te doen. Met alle spullen slenterden we naar Paul en Willem. Ine zag onze bedroefde koppies al en heeft ons heel lief nog even getroost. Ook nog snel onze tickets uitprinten, iets waar we helemaal niet meer aan gedacht hadden natuurlijk, haha, en toen met ons hele hebben en houwen in de auto. Bye bye huisje, Mugaga, Rubaga hill…

Onderweg stopten we bij ADSN om van Paul en Ine afscheid te nemen en reden we door om Franka en Sjors op te halen. Ze gingen met ons mee naar het vliegveld. Eerst haalden we Gretha op, een nieuwe vrijwilligster die op Mugaga gaat wonen. Samen met haar zijn we toen nog ergens gaan lunchen. Was wel fijn, want we konden haar allemaal dingen vertellen en nu wisten wij ook wie ons daar gaat ‘vervangen’. Snel daarna kwamen we aan bij het vliegveld, de laatste keer afscheid nemen. Van Franka, Sjors en Willem. Heel vreemd om doei te zeggen tegen Franka en Sjors. Drie maanden geleden kwamen we met z’n vieren aan. We kenden hen nog helemaal niet, maar het klikte meteen super goed. Frors, we hebben echt een super tijd gehad met jullie in Uganda! Geniet nog van Jinja en we zien jullie over drie maanden in de Breyenburg !

Illegale frotjes

Wij wilden niet weg uit Uganda, maar het bleek dat Uganda ons ook niet kwijt wilden. Bij immigratie bleek dat ze ons bij binnenkomst maar een visum voor 30 dagen hebben geven. Wij hadden aangegeven dat we 70 dagen bleven en dachten dat dat gewoon goed was. We wisten niet dat ze bepaald hadden dat we maar 30 dagen mochten blijven, omdat ons dat ook nooit is verteld. We hadden dus geen idee dat we iets verkeerd deden toen we langs de mensen van immigratie wilden, maar dat maakten ze ons al gauw duidelijk. Alsof we twee criminelen waren werd ons verteld dat we illegaal in Uganda waren, de wet hadden geschonden, slecht waren voor het land en nu een groot probleem hadden. Dit hadden we nooit gedacht! We wisten even niet wat we hier mee aanmoesten. Alsof wij het leuk vonden om weg te gaan…?! Het was al moeilijk genoeg, maar nee hoor, kwamen ze met dit corrupte gedoe aan, zo bleek laten. Na een paar keer Willem bellen en steeds terug naar het immigratie hokje, besloten we geld te gaan pinnen. In eerste instantie wilden ze 1800 dollar per persoon!! Dat ging sowieso niet gebeuren, dus we waren al bijna weer op weg terug naar Kampala, dat was namelijk ook één van de keuzes. Na wat onderhandelingen hadden we het bedrag al naar beneden gehaald naar 600 dollar per persoon. Ook onzin natuurlijk, en we wisten ook dat we afgezet werden, maar ze hadden een machtspositie, we konden helemaal niks! Snel gingen we dus op zoek naar een bank, we moesten ook nog opschieten, want ondertussen vertrok ons vliegtuig ook al bijna. Maar natuurlijk, lang leve Uganda! De stroom viel weer uit. Nergens konden we geld krijgen. Toen we aan de bankmedewerken vroegen of we, als de stroom er weer was.., wel 1200 dollar konden krijgen, vertelde hij ons heel luchtig dat 700 dollar het maximale per dag is! Daar ging ons reisje naar huis. Iedereen goodbye gezegd, ein-de-lijk onszelf van Uganda losgerukt, werden we weer teruggestuurd. We liepen toen naar het hokje om daar te vertellen dat we niet kónden pinnen, dus er maar vandoor gingen. Er stonden ondertussen andere mensen bij en ineens werden er stempels gezet, alle papieren in onze handen geduwd en werden we snel naar het vliegtuig gestuurd. Toen waren wij helemaal van ons stuk, wat was dit nou ineens? Bleek dus later dat omdat er andere mensen bij stonden en ze doorhadden dat ze geen geld van ons konden krijgen vandaag, we maar gauw door moesten lopen.

Dubaï

Daar gingen we dan, we voelden en zagen de Afrikaanse bodem onder ons verdwijnen en we vlogen zelfs nog over Jinja. We hebben wat proberen te slapen en na een 8 uur durende vlucht kwamen we om 12 uur ’s nachts aan in Dubai. COCA COLA LIGHT! Haha, we hadden nog dihrams over van de heenvlucht en wisten dat we daar zo’n 45 blikjes cola van zouden kunnen komen . We voelden ons ineens héél erg raar. Het was er zo schoon! Alles blonk, alles rook lekker (behalve wij dus), iedereen zag er netjes uit (behalve wij) en iedereen was zo WIT.

Wow wow wow wow wow wow wat schooooooooooooooon

We hebben een paar keer op en neer gelopen, haha, een lekker ijsje gegeten bij de macdonalds, onze schoenen uitgetrokken en op blote voeten zijn we uiteindelijk onder een palmboom gaan liggen om wat te slapen. Uiteindelijk werden we IJSkoud wakker en vlogen we om 8 uur ’s ochtends weer verder naar Dusseldorf. Heerlijk, een vliegtuig vol Duits sprekende mensen, good luck Franka, haha. Op Dusseldorf stonden onze ouders, broer en zus ons al gewapend met spandoek op te vangen. Daar waren we dan weer! Het viel ze al meteen op dat we lekker vies en stinkend waren, haha. Met z’n allen reden we meteen door naar Riel, waar het pas écht doordrong hoe schoon en netjes het hier is! We keken onze ooooogen uit. Nadat we de cadeautjes uit onze koffers hadden gevist, gingen we ook nog stiekem even op zoek naar de geur van Uganda. Al onze vieze kleren en spullen hebben we geprobeerd, maar er was niets meer over van de geur…
’s Avonds zijn we met z’n allen nog ergens gaan eten. We hebben ons vooral zitten verbazen over de komkommers en tomaten “Jan, is dit normaal..?” “Ik weet het niet Beeeeen”.
En toen, onze eerste nacht alleen, sinds drie maanden!

Mensen kijken

Gelukkig scheen het zonnetje in Nederland en zijn we de volgende dag meteen samen naar het terras gegaan. Toen Jan op de fiets zat, bleek ze een bekende Goirlenaar geworden te zijn. Of naja, de helft van een bekende Goirlenaar. Een vrouw sprak haar aan: “Ben jij toevallig Benthe-en-Janneke?”. Hahaha, we zagen op onze blog al dat we veel bezoekers hadden, maar toch grappig om te merken dat voor ons totaal onbekende mensen, ons de laatste drie maanden gevolgd hebben.
Ook op het terras keken we onze ogen weer uit, haha. Al die ménsen! Iedereen helemaal netjes aangekleed, opgetut. Alle mooie zomerjurkjes en tierelantijntjes kwamen langslopen. Ook raar dat iedereen hier gewoon massaal op het terras zit. Niemand hoeft in de tuin te werken of rond te sjouwen met spullen en kinderen, nee joh, gewoon op het terras zitten!
Het was woensdag avond. We vroegen ons af hoe we onze woensdagavond door gingen komen zonder Sombrero. Uiteindelijk besloten we dat we er sowieso uitmoesten, dus zijn we met Anne een kijkje gaan nemen op het Mill Hill prom. Lin viel van schrik bijna om toen ze ons daar op zag duiken haha. Meteen een goed excuus om de nacht weer eens samen door te brengen, we konden natuurlijk niet meteen cold turkey afkicken!
Ons plakboek was natuurlijk nog laaaaang niet klaar, dus vrijdag was een mooie dag om daar aan te werken. We hebben lekker bij Ben in de tuin zitten knippen en plakken en ’s avonds tijd voor een feestje! Op naar Utrecht, waar we al onze vriendinnetjes weer zagen! Dit was meteen onze eerste keer weer uit in Nederland, what a difference. We misten de het Ugandese dansen en de muziek wel, maar het was een leuke avond.

Hartstikke leuk natuurlijk, al dat partyen, maar we nu moeten we toch echt weer aan het werk…

We hebben echt een SUPER tijd gehad in Uganda. Nu we terug zijn merken we eigenlijk pas hoeveel impact het op ons heeft gehad. Het is toch best lastig om zomaar weer terug te komen en mee te draaien in zo’n westerse cultuur. Het is een ervaring die we nooit hadden willen missen en die we ook nooit zullen vergeten.

We hopen ook dat jullie het leuk vonden om onze blog te lezen. Het is voor onszelf heel fijn zodat we alles terug kunnen lezen, maar we vinden het ook super dat iedereen het zo leuk vond. Ook bedankt voor de reacties, we vonden het elke keer super leuk om alle positieve reacties te krijgen.

Paul en Willem, jullie natuurlijk helemaal super erg bedankt! We konden altijd op jullie terugvallen en waren er altijd, als we iets wilden vragen, iets nodig hadden en natuurlijk gewoon voor de gezelligheid!

Alle sponsors ook bedankt, mede door jullie hebben we super veel leuke dingen kunnen doen met de jongens en hebben we hen een onvergetelijke tijd kunnen geven!

Franka en Sjors, webale nyo! Geef de jongens allemaal een hele hele dikke knuffel van ons en geniet nog van jullie laatste drie maanden!

En familie en vrienden, het einde van deze blog betekent niet het einde van onze Uganda verhalen, haha. Jullie zullen nog tot vervelens toe alle verhalen tot in detail moeten horen, alvast sorry en bedankt hiervoor !

Omdat we nu toch al met dit sentimentele gedoe bezig zijn, gaan we gewoon nog even verder.

We willen ook graag Tumpidu, mr. Zoom zoom, Hakim, ’t is een man!, BTD, Nasibal, lopende SOA, Jack Sparrow, ABC guy, Indier nr. 6, de Lok, Toilet girl, Kung Fu Chinees, Karaoke Chinees, dé Danser, Vanish Kelly, ik-bel-vooral-niet-terug-Henry, het-had-je-vader-kunnen-zijn-Juma, dé Arabier, Into the Wild, Wezzz, Dikkertje dap, Rosh1, Rosh2, Rosh3, MTN Rafic, Paul Monkey, Hoi-ik-trek-gewoon-mijn-legging-uit-tussen-de-Ugandezen-mzungugirl, Whisky tulband, ik-ben-een-Italiaan-en-ik-kan-niet-dansen, Are you dangerous?-securityman, Tand en natuurlijk de jongen met wat langer haar, een baardje en gele schoenen voor het ON-VER-GE-TE-LIJ-KE uitgaan in Jinja!

Dan willen we ook nog onze schattige rolex man bedanken, die ons elke keer na dat on-ver-ge-te-lij-ke uitgaan een heerlijk ontbijtje voorschotelde!

Natuurlijk boda boda Isiah, die ons tot in de late uurtjes van hot naar her bracht en het niet erg vond om met ons op Cola light jacht te gaan!

Antony, ha lo meej wie? Ha wie meej lo!

James, voor de heerlijke wake-up calls midden in de nacht. We hopen dat je toch nog een leuke mzungu vindt om mee te trouwen.

Leipo Harry, voor het bezighouden van Franka en Sjors als wij er niet zijn.

De skinny Engelsman, voor het verstoren van onze nachten bij Lake Bunyonyi

En dan, op dit ereplekje, bedanken wij in het bijzonder de hond, voor het opeten van Bentha.

Maar het meest van alles willen we natuurlijk ONZE boys bedanken! Jullie zijn geweldig, hopelijk hebben wij jullie een onvergetelijke tijd gegeven. Wij zullen jullie in ieder geval nooit vergeten! ‘We’ll pray for you’ .

Dit is dan echt het einde van onze blog!
Heeeeel veel liefs, en wie weet, misschien (hopelijk), tot een volgend reisverhaal! X

Foto's bij reisverslag

Wil je Janneke en Benthe in Oeganda bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl

Reageren op bovenstaand reisverslag

Reacties op bovenstaand reisverslag